‘Lijden in Leiden’: mission accomplished!

IMG_7105

Twee maanden geleden besloot ik me, gesterkt door het terugkerende plezier in het lopen, in te schrijven voor twee marathons dit jaar: de Leiden marathon op 27 mei en de Amsterdam marathon op 21 oktober. Voor beide marathons bedacht ik een motto: ‘Lijden in Leiden’ en ‘Aanvallen in Amsterdam’.

‘Lijden in Leiden’ stond voor een marathon waar ik eigenlijk nog niet aan toe was. Met nog maar 9 weken voorbereidingstijd en gemiddeld slechts 40 trainingskilometers per week, wist ik dat ik niet in topvorm zou kunnen komen. Bij lange na niet… Ook lag mijn gewicht mede dankzij een iets te lang doorgezette ‘kerstperiode’ nog zo’n 5 à 6 kilo hoger dan normaal. Die extra kilo’s zijn er in principe in 9 weken wel af te krijgen maar ik wilde ook weer niet te rigoureus afvallen en daardoor aan kracht inboeten.

Ik koos dus bewust voor een op dat moment te hoog gegrepen doel – een wedstrijd buiten mijn comfortzone – om daarmee weer iets bij mezelf in gang zetten. Ik paste een beproefde methode toe om me uit het putje van demotivatie en negatieve self-talk te halen en het ‘vliegwiel’ op weg naar een betere versie van mezelf weer eens aan te zetten. Die methode biedt nooit een rechte weg maar is altijd effectief.

Er volgden twee maanden met een aantal goede lange duurlopen, afgewisseld met interval- en hersteltrainingen. Verder zwom ik 1 à 2 keer per week als ‘onderhoud’ – tot mijn grote verbazing bleek dit voldoende om zelfs progressie te maken. Fietsen beperkte zich tot een enkel uurtje hier en daar. Met als uitzondering een slopende 100+ km training samen met mijn teamgenoten van het IM50+ Triathlon Team, een dag na mijn langste duurloop van 3 uur. Niet echt wat je noemt de ideale hersteltraining!

Uiteindelijk stond ik op 27 mei aan de start van de Leiden marathon. Van tevoren had de organisatie aangegeven extra maatregelen te zullen nemen in verband met het verwachte warme weer (ca. 26°C). Meer drink-, spons- en nevelposten om de lopers zo goed mogelijk gehydrateerd en koel te houden. Het ‘Lijden’ zou daarmee ook dichterbij komen en ik besloot daarom om gecontroleerd aan het eerste deel te beginnen. De eerste 25 km door het landelijke groene hart gingen ontspannen en op souplesse in circa 5:15-5:20 per km. Er stond een behoorlijke tegenwind die wat verkoeling bracht maar ook extra energie kostte. Rond km 28 werd ik ingehaald door de pacers (hazen) met een doel-eindtijd van 3h45, de tijd die ik onder normale omstandigheden had gedacht te kunnen lopen, en ik klampte bij ze aan. Maar helaas, na 32 km moest ik lijdzaam toezien hoe het ballonnetje met 3h45 erop tergend langzaam van me weg bewoog. De wind hadden we inmiddels mee en een enorme tropische regenbui zorgde rond km 36 voor wat verkoeling maar het was gedaan met me. Het kannetje was volledig leeg. Op mijn tandvlees liep ik de laatste km’s, aangemoedigd door het vele publiek. Met nog een bijna-val en een krampscheut door een iets te strak aangesneden stoepje schuifelde ik naar de finish. Van een eindsprint was absoluut geen sprake meer – een teken dat ik het maximale had gegeven. Het ‘Lijden in Leiden’ was gelukt! Eindtijd 3h53 en mijn 12losse marathonfinish in de pocket.

Omdat ik toch al bezig was met nieuwe dingen proberen heb ik me voor het eerst direct na een wedstrijd laten masseren. De stevige massage in de prachtige Pieterskerk betekende nog wat extra ‘Lijden’ om een sneller herstel te bevorderen en de strompeling naar mijn 2 km verder geparkeerde auto haalbaar te maken. Het resultaat is echt opmerkelijk. Een dag later merk ik nog wat vermoeidheid in mijn energiesysteem maar mijn benen voelen echt goed en soepel aan. Een aanrader!

Al met al was ‘Lijden in Leiden’ een mooie ervaring. Een dag na een zware inspanning begint de waardering voor een prestatie meestal past echt. Ook nu dringt het besef door dat de beslissing 2 maanden geleden om me in te schrijven heel veel in gang heeft gezet. Een bepaalde eindtijd of een PR is daarbij totaal niet belangrijk. Het is een mooie bonus maar volledig ondergeschikt aan het mogen ervaren van mentale kracht en het menselijk vermogen tot veerkrachtigheid. Het gevoel dat je als mens weliswaar niet elke slag zult winnen maar dat je ieder obstakel uiteindelijk het hoofd kunt bieden als je maar bereid bent om gestaag door te gaan en niet af te wijken van je lange-termijn doelen. Het, zoals ik het noem, ‘vliegwieleffect’ heeft zijn werk gedaan. Na een korte herstelperiode ga ik op weg naar deel 2 van dit verhaal: ‘Aanvallen in Amsterdam’. Meer daarover in een volgende blog.

 

Christian Albers is initiatiefnemer van Running with the Boss (runningwiththeboss.com). Hij begeleidt ondernemers, executives, managers en young professionals bij het tot stand brengen van fundamentele zakelijke en persoonlijke transformaties. Door middel van beproefde methodes en concepten leert hij mensen ‘onmogelijk’ geachte doelen te bereiken, barrières te doorbreken en op een structureel hoger niveau te functioneren. Maar altijd geleidelijk en in balans. Voor meer informatie bel naar 0651 462 282 of mail naar runningwiththeboss@gmail.com.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s