Back to basics – deel 1: lost

IM Chattanooga 2017

Foto: Ingrid Arning

Zondagmorgen. Opgestaan na een te korte nachtrust. De gezellige middag en avond, te veel eten en de lange rit naar huis vanuit Antwerpen speelde me nog parten. Niet de energie die ik wil hebben aan de vooravond van mijn langste trainingsdag. Vier keer 45 minuten hardlopen met toenemende intensiteit, afgewisseld met telkens 45 minuten uitfietsen op de trainer. Een totale trainingstijd van 6 uur vandaag en een van de laatste grote trainingen voor mijn vertrek naar Atlanta begin september 2017. Het wordt een warme dag. De eerste paar uren gaan lekker en soepel. Deze trainingsvorm bevalt me. Eigenlijk vliegt de tijd voorbij iedere keer dat ik een dergelijke training afwerk. Tussendoor op de fiets heb ik even tijd om ‘bij te tanken’ – letterlijk. Goed drinken en voldoende (sport)voeding tot me nemen is van groot belang om deze training tot een goed einde te kunnen brengen en zorgt tevens voor een sneller herstel.

Na drie ‘rondjes’ van 45 minuten lopen en 45 minuten losfietsen loop ik even naar mijn gezin dat gezellig in de achtertuin zit te zonnen. Vandaag gaat mijn oudste zoon het huis uit. Hij vertrekt naar zijn kamer in Utrecht waar hij morgen aan de introductieweek van zijn studie begint. En dan gebeurt het: er knapt iets in me.

Ik ben het kwijt. Helemaal kwijt. Juist datgene wat me de afgelopen jaren zoveel heeft gebracht staat me nu volledig tegen. Ik wil stoppen met mijn training en de laatste set van 1,5 uur vergeten. Maar juist mijn oudste zoon, degene van mijn vier zoons die absoluut niets met sport heeft, spoort me aan om mijn training af te maken. Hij weet dat ik van mezelf ga balen als ik het niet doe. Het afmaken van een training, doorzetten als het fysiek of mentaal moeilijk wordt, heeft me altijd een bijzonder gevoel gegeven de afgelopen jaren. Een kleine overwinning op het stemmetje vanbinnen dat met minder genoegen wil nemen. Dus ik luister naar hem en maak het af. Ook deze 1,5 uur vliegt eigenlijk weer voorbij maar toch merk ik dat er iets is veranderd.

Het afscheid van mijn oudste zoon valt me zwaar. Ik ben een gevoelsmens en hoewel we elkaar binnen een week weer zien ben ik me toch meer dan bewust van de lading van dit moment. En dus stel ik voor dat ik hem met de auto breng in plaats van thuis afscheid te nemen en hem op de bus te zien stappen aan de overkant van onze straat. Na een snelle maaltijd stap ik met hem de auto in en hebben we een mooi gesprek samen. Het is een prachtige zonnige avond en 2,5 uur later ben ik weer thuis en kan ik eindelijk mijn benen strekken.

De laatste weken van voorbereiding voor mijn 9hele Ironman werk ik plichtmatig af. Ik train nog een week bij een vriend in Atlanta maar het gaat al niet meer van harte. De fysieke en met name mentale vermoeidheid maken van wat doorgaans een feestje is, een verplicht nummer. Tijdens de wedstrijd in Chattanooga hoor ik veel enthousiaste supporters tegen me roepen: ‘You can do this!’. Ik lach vriendelijk tegen ze en bedank ze voor hun hartelijke aanmoedigingen maar het enige dat ik denk is: ‘I know I can do this, so what?’. Mijn motivatie heeft een dieptepunt bereikt en ik neem me voor dat dit voorlopig(?) mijn laatste Ironman is, misschien wel mijn laatste triathlon.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s